Κάντε κράτηση τώρα Η ιστορία της Βιβλιοθήκης Duchess Anna Amalia
Από το πάθος μιας δούκισσας του 18ου αιώνα έως την εργασιακή βιβλιοθήκη των Goethe και Schiller, και τη διάσωσή της μετά την πυρκαγιά του 2004 — η ιστορία της Ροκοκό Αίθουσας της Βαϊμάρης.
Λίγες βιβλιοθήκες κρύβουν μια ιστορία σαν αυτή. Διαμορφωμένη από μια δούκισσα, εμπνευσμένη από τον Goethe, πληγωμένη από φωτιά και αναγεννημένη με κόπο, η Ροκοκό Αίθουσα της Βαϊμάρης αποτελεί μνημείο της γερμανικής λογοτεχνικής φαντασίας και των ανθρώπων που τη διέσωσαν.
Μια δούκισσα που έχτισε μια βιβλιοθήκη
Η βιβλιοθήκη οφείλει τον χαρακτήρα της στην Άννα Αμαλία, δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ, η οποία κυβέρνησε το μικρό αυτό δουκάτο της κεντρικής Γερμανίας ως επίτροπος για λογαριασμό του ανήλικου γιου της στο δεύτερο μισό του δέκατου όγδοου αιώνα. Η Βαϊμάρη ήταν μια σεμνή αυλή, αλλά η Άννα Αμαλία είχε φιλοδοξίες που ξεπερνούσαν το μέγεθός της. Η ίδια μουσικός και συνθέτρια, αλλά και προστάτιδα των γραμμάτων με γνήσια όρεξη για βιβλία και ιδέες, έθεσε ως στόχο να μετατρέψει μια πριγκιπική συλλογή σε κάτι που να προσομοιάζει περισσότερο σε δημόσιο όργανο μάθησης. Η δουκική βιβλιοθήκη υπήρχε ήδη, αλλά ήταν διάσπαρτη και στριμωγμένη, και εκείνη ήθελε να στεγαστεί με τρόπο αντάξιο του αιώνα του Διαφωτισμού. Το 1766 η συλλογή μεταφέρθηκε στο Grünes Schloss, το Πράσινο Παλάτι, μια κατοικία της Αναγέννησης στη σημερινή Platz der Demokratie στο κέντρο της Βαϊμάρης. Το κτίριο αναδιαμορφώθηκε εσωτερικά για να υποδεχθεί τα βιβλία, και στην καρδιά του υψώθηκε η αίθουσα που έκανε τη βιβλιοθήκη διάσημη έκτοτε: μια φωτεινή ωοειδής αίθουσα ροκοκό, με επάλληλες στοές σε λευκό και χρυσό και ζεστό ξύλο, φωτισμένη από ψηλά μέσω ενός ωοειδούς φεγγίτη. Προτομές και πορτρέτα ποιητών και στοχαστών έριχναν το βλέμμα τους από τα κιγκλιδώματα προς τον χώρο ανάγνωσης. Ήταν, εξαρχής, ταυτόχρονα ένας λειτουργικός θησαυρός γνώσης και ένα σκόπιμο έργο τέχνης — ένας χώρος που αντιμετώπιζε την ανάγνωση ως κάτι κοντινό σε αστική και αισθητική τελετουργία. Με την ενθάρρυνση της Άννας Αμαλίας η συλλογή μεγάλωνε σταθερά, και η Βαϊμάρη άρχισε να έλκει λογίους, συγγραφείς και μουσικούς στην τροχιά της. Η βιβλιοθήκη που εκείνη διαμόρφωσε έγινε ο σπόρος της εξαιρετικής πολιτιστικής άνθησης της πόλης, και πολύ αργότερα, όταν το ίδρυμα μετονομάστηκε προς τιμήν της, ήταν αυτή η ιδρυτική ώθηση — μια ηγεμόνας που πίστευε ότι μια μεγάλη βιβλιοθήκη ανήκει στο κέντρο του πολιτισμένου βίου — που το όνομα ήρθε να τιμήσει.
Ο Γκαίτε και η εργασιακή βιβλιοθήκη της χρυσής εποχής της Βαϊμάρης
Μέχρι τη δεκαετία του 1770, η Βαϊμάρη είχε εξελιχθεί σε μια απροσδόκητη πρωτεύουσα των γερμανικών γραμμάτων. Η Άννα Αμαλία και, αργότερα, ο γιος της Καρλ Άουγκουστ συγκέντρωσαν στην αυλή τους μια πλειάδα συγγραφέων που τα ονόματά τους θα καθόριζαν μια ολόκληρη εποχή: τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε, που έφτασε το 1775· τον Φρίντριχ Σίλερ, αργότερα στενό του σύμμαχο· τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ, φιλόσοφο και κριτικό· και τον Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ, παιδαγωγό και ποιητή. Μαζί δημιούργησαν αυτό που οι μεταγενέστερες γενιές ονόμασαν Κλασικισμό της Βαϊμάρης, και η βιβλιοθήκη στην Πλατεία Δημοκρατίας ήταν ο πρακτικός του μοχλός. Δεν ήταν μουσείο, αλλά ένας ζωντανός χώρος χρήσης. Ο Χέρντερ κήρυττε και έγραφε στην πόλη· ο Σίλερ ερευνούσε τις ιστορίες και τα δράματά του· ολόκληρος ο κύκλος δανειζόταν, συμβουλευόταν και διασταύρωνε επιχειρήματα πάνω στα βιβλία που φιλοξενούνταν εδώ. Από το 1797, ο ίδιος ο Γκαίτε ανέλαβε την εποπτεία της δουκικής βιβλιοθήκης, μια ευθύνη που διατήρησε έως τον θάνατό του το 1832 — περισσότερες από τρεις δεκαετίες διαχείρισης. Δεν ήταν ένας απών προστάτης. Ο Γκαίτε αντιμετώπιζε την απόκτηση βιβλίων ως ζήτημα κρατικής σημασίας και επιστημονικού κύρους, καθοδηγώντας τις αγορές, απορροφώντας ολόκληρες συλλογές και στοχαζόμενος βαθιά για το πώς μια ερευνητική βιβλιοθήκη θα έπρεπε να οργανωθεί και να γίνει χρήσιμη σε όσους εξαρτώνταν από αυτήν. Υπό το βλέμμα του, τα αποθέματα επεκτάθηκαν πολύ πέρα από την ωραία λογοτεχνία, σε επιστήμες, ιστορία και τέχνες, αντανακλώντας το εγκυκλοπαιδικό εύρος του ίδιου του νου του. Το να σταθεί κανείς σήμερα στην Αίθουσα Ροκοκό σημαίνει να σταθεί σε έναν χώρο που ο συγγραφέας του Φάουστ γνώριζε οικεία, τόσο ως διαχειριστής όσο και ως αναγνώστης — έναν χώρο που εκείνος διαμόρφωσε, εμπλούτισε και για τον οποίο λογοδοτούσε. Αυτή η διττή ταυτότητα, συνάμα ιερό της χρυσής εποχής και καθημερινό εργαστήρι των μεγαλύτερων συγγραφέων της, είναι που προσδίδει στη βιβλιοθήκη την ιδιαίτερη απήχησή της. Η ιδιοφυΐα της Βαϊμάρης δεν συνέβη γύρω από τη βιβλιοθήκη· συνέβη, σε μεγάλο βαθμό, μέσα σε αυτήν.
Χτίζοντας μία από τις σπουδαιότερες λογοτεχνικές συλλογές της Γερμανίας
Η φροντίδα του Goethe και των διαδόχων του έθεσε τη βιβλιοθήκη σε μια πορεία που, μέσα σε δύο αιώνες, μετέτρεψε μια αυλική συλλογή σε μία από τις κορυφαίες ερευνητικές βιβλιοθήκες γερμανικής λογοτεχνίας. Σήμερα φιλοξενεί περίπου ένα εκατομμύριο τόμους, και τα δυνατά της σημεία εκτείνονται βαθιά ακριβώς στην περίοδο που έκανε διάσημη τη Βαϊμάρη — τη γερμανική λογοτεχνία και πολιτιστική ιστορία από τα μέσα του δέκατου όγδοου αιώνα έως τον δέκατο ένατο, την εποχή του Διαφωτισμού, του Κλασικισμού και του Ρομαντισμού. Ανάμεσα στους θησαυρούς της βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές παγκοσμίως αφιερωμένες στον Faust: τον θρύλο του λόγιου που συναλλάσσεται με τον διάβολο, τις πολυάριθμες λογοτεχνικές και δραματικές εκδοχές που ενέπνευσε ανά τους αιώνες, και πάνω απ' όλα τη μνημειώδη διαχείριση του θέματος από τον ίδιο τον Goethe. Γύρω από αυτόν τον πυρήνα, η βιβλιοθήκη έχει συγκεντρώσει χειρόγραφα, σπάνιες πρώιμες εκδόσεις, ιστορικές βιβλιοδεσίες και εργασιακά αρχεία που επιτρέπουν στους μελετητές να ιχνηλατήσουν πώς ταξίδεψαν οι ιδέες και πώς μεταβλήθηκαν τα κείμενα. Το κτήριο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα διάσημο δωμάτιο. Πίσω και γύρω από την Αίθουσα Ροκοκό βρίσκεται ένα πλήρες ερευνητικό ίδρυμα, με αίθουσες ανάγνωσης, εκθεσιακούς χώρους και, στη σύγχρονη εποχή, ένα κέντρο μελετών και υπόγειες αποθήκες κατασκευασμένες για να εξυπηρετούν τους αναγνώστες και να προστατεύουν εύθραυστο υλικό. Η αποστολή της βιβλιοθήκης είναι γνήσια επιστημονική: υπάρχει για να χρησιμοποιείται από ερευνητές αλλά και για να θαυμάζεται από επισκέπτες, και οι συλλογές της συνεχίζουν να αυξάνονται μέσω αγορών και δωρεών. Αυτό που μια περίεργη δούκισσα του δέκατου όγδοου αιώνα ξεκίνησε ως πράξη φωτισμένης προστασίας έχει γίνει ένα απαραίτητο αρχείο της γερμανικής λογοτεχνικής φαντασίας — ένας τόπος όπου η πρώτη ύλη ενός εθνικού πολιτισμού διατηρείται, καταλογογραφείται και τίθεται στη διάθεση όλων. Η ομορφιά της αίθουσας, τελικά, είναι μόνο το πιο ορατό σημάδι μιας πολύ μεγαλύτερης σοβαρότητας σκοπού που έχει συσσωρευτεί, βιβλίο προς βιβλίο, για περισσότερα από διακόσια πενήντα χρόνια.
Ένα κόσμημα του Κλασικού Μνημείου Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Βαϊμάρης
Η βιβλιοθήκη δεν στέκεται μόνη της. Αποτελεί ένα από τα κτίρια που έχει εντάξει η UNESCO στην Παγκόσμια Κληρονομιά ως μέρος του μνημειακού συνόλου της Κλασικής Βαϊμάρης, μια διάκριση που αναγνωρίζει την πόλη ως ένα από τα μεγάλα λυχνάρια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η σημασία της Βαϊμάρης είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με το μέγεθός της. Είναι η πόλη του Γκαίτε και του Σίλερ, των οποίων τα σπίτια βρίσκονται σε μικρή απόσταση με τα πόδια από τη βιβλιοθήκη· είναι η πόλη όπου κήρυττε ο Χέρντερ και όπου εργαζόταν ο Βίλαντ· και στον εικοστό αιώνα έγινε η γενέτειρα του Μπάουχαους, του σχεδιαστικού κινήματος που αναμόρφωσε τη σύγχρονη αρχιτεκτονική και τα καθημερινά αντικείμενα σε ολόκληρο τον κόσμο. Ελάχιστες πόλεις ανάλογης έκτασης έχουν αφήσει τόσο διαρκές αποτύπωμα στον τρόπο που οι άνθρωποι γράφουν, χτίζουν και σκέφτονται. Η Βιβλιοθήκη Άννα Αμαλία βρίσκεται στην καρδιά αυτού του συνόλου, στην Πλατς ντερ Δημοκρατίε στο ιστορικό κέντρο. Γύρω της συγκεντρώνονται τα υπόλοιπα μνημεία που καθιστούν τη Βαϊμάρη τόπο λογοτεχνικού προσκυνήματος: το σπίτι του Γκαίτε και το Εθνικό Μουσείο Γκαίτε, το σπίτι του Σίλερ, το Ανάκτορο της Βαϊμάρης και το Πάρκο αν ντερ Ιλμ με τον Κήπο του Γκαίτε, όλα σε απόσταση ενός ευχάριστου περιπάτου. Το να επισκεφθεί κανείς την Αίθουσα Ροκοκό δεν σημαίνει λοιπόν να δει ένα μεμονωμένο αξιοπερίεργο, αλλά να μπει σε έναν χώρο ενός πολύ μεγαλύτερου μνημείου — μιας ολόκληρης πόλης που διατηρείται ως τεκμήριο του γερμανικού Διαφωτισμού και της Κλασικής εποχής. Η ένταξη στην Παγκόσμια Κληρονομιά συνεπάγεται και μια υποχρέωση: πρόκειται για χώρους που τελούν υπό θεματοφυλακή, και οι κανόνες συντήρησης που διέπουν τον τρόπο επίσκεψης της βιβλιοθήκης απορρέουν άμεσα από αυτή την ευθύνη. Όταν σχεδιάζετε ένα ταξίδι με επίκεντρο την Αίθουσα, στην πραγματικότητα σχεδιάζετε ένα ταξίδι στην Κλασική Βαϊμάρη στο σύνολό της, και η βιβλιοθήκη ανταμείβει όποιον την προσεγγίσει ως τον ακρογωνιαίο λίθο αυτής της ιστορίας και όχι ως έναν προορισμό που απλώς σημειώνεται στη λίστα.
Η καταστροφή του 2004
Το βράδυ της 2ας Σεπτεμβρίου 2004, εκδηλώθηκε πυρκαγιά στο ιστορικό κτίριο της βιβλιοθήκης. Οι φλόγες γρήγορα απλώθηκαν στην οροφή και στα ανώτερα τμήματα της Αίθουσας Ροκοκό — του πιο ευάλωτου σημείου που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί: ενός χώρου με ξύλινους εξώστες, γεμάτου χαρτί και αιώνες ξεραμένου ξύλου. Η πυρκαγιά εξελίχθηκε σε μία από τις σοβαρότερες πολιτιστικές καταστροφές της μεταπολεμικής Γερμανίας. Δεκάδες χιλιάδες βιβλία καταστράφηκαν ολοσχερώς και δεκάδες χιλιάδες άλλα υπέστησαν ζημιές από τις φλόγες, τη θερμότητα, τον καπνό και το νερό που χρησιμοποιήθηκε για την κατάσβεση· πολλές από τις απώλειες ήταν ανεπανόρθωτες. Καθώς η φωτιά εξαπλωνόταν, κάτοικοι, προσωπικό και εθελοντές σχημάτισαν ανθρώπινες αλυσίδες για να μεταφέρουν με τα χέρια τα πολύτιμα βιβλία έξω από το κτίριο, διασώζοντας θησαυρούς από την πορεία των φλογών, ενώ η αίθουσα καιγόταν πάνω από τα κεφάλια τους. Ανάμεσα στα έργα που διασώθηκαν ήταν κομμάτια σπανιότατης αξίας, που απομακρύνθηκαν σε μια αυτοσχέδια επιχείρηση διάσωσης που έμελλε να γίνει, από μόνη της, μέρος της ιστορίας της βιβλιοθήκης. Οι εικόνες της κατεστραμμένης αίθουσας — οι εξώστες απανθρακωμένοι, ο φεγγίτης ανοιχτός προς τη νύχτα — έκαναν τον γύρο του κόσμου, και η απώλεια έγινε αισθητή πολύ πέρα από τη Βαϊμάρη. Για έναν θεσμό του οποίου η ταυτότητα ήταν τόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με έναν μοναδικό, αναντικατάστατο χώρο, η φωτιά δεν ήταν απλώς ζημιά σε ένα κτίριο, αλλά πληγή στη συλλογική πολιτιστική μνήμη. Αποκάλυψε επίσης, με οδυνηρό τρόπο, πόσο μεγάλο μέρος μιας εύθραυστης κληρονομιάς ήταν συγκεντρωμένο σε ένα μόνο σημείο. Η καταστροφή πυροδότησε ένα κύμα αλληλεγγύης: δωρεές, προσφορές τεχνογνωσίας και δημόσια προσοχή έρρευσαν από όλη τη Γερμανία και το εξωτερικό. Αλλά η άμεση πραγματικότητα ήταν σκληρή. Η αίθουσα που είχε χτίσει η Άννα Αμαλία και είχε περιποιηθεί ο Γκαίτε ήταν ερείπια, με αβέβαιο μέλλον, και το έργο της απόφασης για το αν και πώς θα μπορούσε να αναστηθεί ξεκίνησε σχεδόν πριν καν σβήσουν οι στάχτες.
Η αποκατάσταση και η επαναλειτουργία του 2007
Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα από τα πιο στενά παρακολουθούμενα έργα αποκατάστασης της γενιάς του. Η απόφαση ελήφθη να μην εγκαταλειφθεί η αίθουσα αλλά να την επαναφέρουμε — να επισκευαστεί η δομή, να αποκατασταθούν οι γκαλερί και να συντηρηθεί με επιμέλεια ό,τι μπορούσε να συντηρηθεί. Βιβλία που είχαν υποστεί ζημιές από τη φωτιά και το νερό υποβλήθηκαν σε επεξεργασία από ειδικούς· απανθρακωμένα θραύσματα ταξινομήθηκαν, στέγνωσαν, καθαρίστηκαν και, όπου ήταν δυνατόν, συναρμολογήθηκαν ξανά σε μια προσπάθεια συντήρησης που θα συνεχιζόταν για χρόνια. Το ίδιο το κτίριο σταθεροποιήθηκε και το εσωτερικό σε ρυθμό Ροκοκό ξαναχτίστηκε για να ανακτήσει τον αρχικό φωτεινό χαρακτήρα της αίθουσας με το λευκό, το χρυσό και το ζεστό ξύλο. Τεχνίτες, συντηρητές και μελετητές εργάστηκαν δίπλα-δίπλα, και το έργο άντλησε οικονομική και ηθική υποστήριξη από πολύ πέρα από τη Βαϊμάρη, σημάδι του πόσο σήμαινε η αίθουσα για ανθρώπους που δεν είχαν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε αυτήν. Λίγο περισσότερο από τρία χρόνια μετά τη φωτιά, τον Οκτώβριο του 2007, η αποκατεστημένη Αίθουσα Ροκοκό άνοιξε ξανά για το κοινό. Το άνοιγμα αναφέρθηκε ευρέως ως ένας ήσυχος θρίαμβος: απόδειξη ότι ακόμη και μια καταστροφική απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς μπορούσε να αντιμετωπιστεί με υπομονή, δεξιοτεχνία και αποφασιστικότητα. Οι επισκέπτες που επέστρεψαν στην αίθουσα τη βρήκαν και πάλι αναγνωρίσιμα τον εαυτό της, με τις γκαλερί και τον φεγγίτη της αποκατεστημένα, τις συλλογές της πίσω στα ράφια. Όμως η φωτιά άλλαξε τη βιβλιοθήκη μόνιμα σε ένα κρίσιμο σημείο. Για να προστατευτεί η ανακτημένη αίθουσα και τα εύθραυστα βιβλία που φιλοξενεί, το ίδρυμα πλέον περιορίζει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επισκεφθεί κανείς: η είσοδος στην Αίθουσα Ροκοκό είναι ελεγχόμενη, με αυστηρό ημερήσιο όριο στον αριθμό των ατόμων που εισέρχονται και σύντομες, σε προκαθορισμένη ώρα, θεάσεις αντί για ελεύθερη περιήγηση. Αυτοί οι κανόνες δεν είναι γραφειοκρατική υπερβολή· είναι η άμεση κληρονομιά του 2004, το τίμημα για να κρατηθεί η αίθουσα ζωντανή. Η αποκατάσταση έκανε περισσότερα από το να επισκευάσει μια αίθουσα. Ανανέωσε μια υπόσχεση να παραδοθεί αυτός ο χώρος ακέραιος στους αναγνώστες του μέλλοντος.
Γιατί οι αναγνώστες εξακολουθούν να κάνουν το προσκύνημα
Πάνω από δυόμισι αιώνες αφότου η Anna Amalia μετέφερε τα βιβλία της στο Πράσινο Παλάτι, η Αίθουσα Ροκοκό παραμένει ένας τόπος για τον οποίο άνθρωποι διασχίζουν την Ευρώπη. Μέρος της έλξης είναι η απλή ομορφιά: ονομάζεται τακτικά ανάμεσα στις ομορφότερες βιβλιοθήκες του κόσμου, και οι φωτογραφίες σπάνια προετοιμάζουν τους επισκέπτες για το αποτέλεσμα του να στέκεσαι μέσα στην οβάλ αίθουσα, περιτριγυρισμένος από σειρές στοών, κοιτάζοντας ψηλά μέσα από τον φεγγίτη. Αλλά η βαθύτερη έλξη είναι αυτό που αντιπροσωπεύει η αίθουσα. Αυτή είναι η ενεργή βιβλιοθήκη του Goethe και του Schiller, ένας τόπος όπου μια ολόκληρη λογοτεχνική εποχή διάβαζε· είναι ένας θησαυρός των γερμανικών γραμμάτων· και είναι μια επιζήσασα, μια αίθουσα που επέστρεψε από τη φωτιά. Για τους λάτρεις των βιβλίων και των βιβλιοθηκών, λίγοι προορισμοί είναι τόσο φορτισμένοι με νόημα. Το να τη δει κανείς, όμως, απαιτεί λίγο προγραμματισμό, και αυτός ο προγραμματισμός είναι ο ίδιος συνέπεια της παραπάνω ιστορίας. Επειδή η αίθουσα είναι σκεπασμένη και προστατευμένη, η είσοδος λειτουργεί με προγραμματισμένη ώρα, με μόνο έναν περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων να διατίθενται για κάθε ημέρα λειτουργίας, και μια επίσκεψη που διαρκεί περίπου μισή ώρα. Αυτές οι χρονικές θέσεις εξαντλούνται πραγματικά πολύ εκ των προτέρων, ειδικά τα σαββατοκύριακα και στην αιχμή της σεζόν, και η ζήτηση ξεπερνά άνετα τη μικρή ημερήσια διάθεση. Εδώ μια υπηρεσία concierge δικαιώνει την αξία της: κανονίζουμε το χρονοπρογραμματισμένο εισιτήριό σας για μια ημερομηνία και ώρα που είναι πραγματικά διαθέσιμη, επιβεβαιώνουμε τη χρονική θέση όταν την εξασφαλίσουμε, και αν η προτιμώμενη ημέρα σας είναι ήδη πλήρης σας βοηθάμε να βρείτε μια εφικτή εναλλακτική αντί να σας αφήσουμε να μαντεύετε. Η αίθουσα ανταμείβει την προσπάθεια. Το να την επισκεφθείς είναι να κλείσεις τον κύκλο αυτής της ιστορίας — να σταθείς στην αίθουσα που έχτισε μια δούκισσα, φρόντισε ένας ποιητής και έσωσε μια κοινότητα.
Συχνές ερωτήσεις
Ποια ήταν η Άννα Αμαλία και γιατί η βιβλιοθήκη φέρει το όνομά της;
Η Άννα Αμαλία ήταν δούκισσα της Σαξονίας-Βαϊμάρης-Άιζεναχ και αντιβασίλισσα του δουκάτου στα τέλη του 18ου αιώνα. Μουσικός και προστάτιδα των τεχνών, μετέφερε τη δουκική συλλογή στο Πράσινο Παλάτι το 1766 και τη διαμόρφωσε σε μια πραγματική βιβλιοθήκη, συμπεριλαμβανομένης της περίφημης Αίθουσας Ροκοκό. Το ίδρυμα αργότερα πήρε το όνομά της ως φόρο τιμής.
Ποια είναι η σχέση του Γκαίτε με τη βιβλιοθήκη;
Ο Γκαίτε έζησε και εργάστηκε στη Βαϊμάρη και χρησιμοποίησε τη βιβλιοθήκη σε όλη του τη ζωή. Από το 1797 έως τον θάνατό του το 1832 την επέβλεπε επίσης, καθοδηγώντας τις αποκτήσεις και την οργάνωσή της για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Η Αίθουσα Ροκοκό είναι ένας χώρος που γνώριζε βαθιά, τόσο ως αναγνώστης όσο και ως διαχειριστής της.
Τι συνέβη στην πυρκαγιά του 2004;
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2004, μια πυρκαγιά προκάλεσε σοβαρές ζημιές στην Αίθουσα Ροκοκό, καταστρέφοντας δεκάδες χιλιάδες βιβλία και προκαλώντας ζημιές σε πολλές χιλιάδες ακόμη. Οι κάτοικοι της πόλης και το προσωπικό σχημάτισαν ανθρώπινες αλυσίδες για να διασώσουν τα πολύτιμα βιβλία. Μετά από μια πολυπαρακολουθούμενη αποκατάσταση, η αίθουσα άνοιξε ξανά τον Οκτώβριο του 2007, αν και οι επισκέψεις είναι πλέον αυστηρά περιορισμένες.
Γιατί οι επισκέψεις περιορίζονται σε συγκεκριμένη χρονική ζώνη;
Για να προστατευτεί η αναστηλωμένη αίθουσα και οι εύθραυστες συλλογές της, η είσοδος περιορίζεται σε συγκεκριμένο αριθμό ατόμων ημερησίως και οργανώνεται σε σύντομες, χρονομετρημένες επισκέψεις περίπου τριάντα λεπτών αντί για ελεύθερη περιήγηση. Αυτοί οι κανόνες συντήρησης αποτελούν άμεση κληρονομιά της πυρκαγιάς του 2004 και της προσπάθειας διαφύλαξης της αίθουσας.
Χρειάζεται να κάνω κράτηση εκ των προτέρων;
Ναι. Επειδή η καθημερινή διάθεση χρονομετρημένων εισιτηρίων είναι περιορισμένη και η ζήτηση υψηλή, οι θέσεις εξαντλούνται αρκετά νωρίτερα, ειδικά τα σαββατοκύριακα και στην αιχμή της σεζόν. Κλείνουμε μόνο ημερομηνίες και θέσεις που είναι πραγματικά διαθέσιμες και επιβεβαιώνουμε τη θέση σας όταν την κανονίζουμε, βοηθώντας σας να βρείτε εναλλακτική λύση αν η πρώτη σας επιλογή είναι πλήρης.